Netgedichten over emoties

netgedicht (nr. 6.007):

Hemels.

ik was thuis in mijzelf,
immers vanmiddag was ik onder ons
het was nabij een museaal gewelf
.
niet dat ik maar iemand persoonlijk kende
mijn gang was een zweven in een ambiance,
gevuld met sprankelende kunst
zonder wegen of wikken in mijzelf
.
er waren kijkers van alle soorten en maten
doch vooral met ogen vol interesse en
openstaand voor een uitwisselende blik;
zeker, het was genoeg om het daarbij te laten
.
menigeen stond open voor
zo een enkel wederzijds moment
tijdens een vrijblijvende
niet afgedwongen ontmoeting
.
het was de positieve atmosfeer
welke mijn gevoelig hart raakte,
en voor even een plaats schiep
zonder wegen of wikken
en al doende zo bij mij
een open glimlach maakte
.
wandelend in de schoonheid
van menig kunstenaar
werd mijn ziel verleid
zich te spiegelen aan de ander
.
wat kan ontmoeten soms leiden
tot een sprankelend gebaar
op de wijze van een glimlach
of een verlichtend woordje naar elkander