Netgedichten

netgedicht (nr. 89.527):

Het Afscheid

De avond valt, het laatste woord verstomt
en in de schemer wenkt een stil begeren
Ik zie de dag zijn felle glans verliezen
terwijl de nacht met donkere sluiers komt

Mijn hand zacht door jouw herinnering
wil nog één streling in de tijd bevriezen
voordat de uren streng een grens gaan kiezen
en de verstilling het gemoed bekommert

de nacht weet niet hoe jij mijn blik gevangen
en teder vastgehouden hebt in ruste
toen wij de lach nog van elkaars mond namen

een roze lach die al onze onrust bluste
en alle vrees en bitterheid misdeelden
veranderde de weemoed in verlangen.