Netgedichten

netgedicht (nr. 89.533):

wij: nog komt de lente

in het lauwe water drijven lelie’s
zonder angst, wij - jij en ik -
bespiegelen onze liefde op dit zo
strakke prent alsof het is uitgesneden
op het perkament van een oud verlangen

zou nu nergens anders willen zijn
dan hier bij jou, wandelen door het
fiere gras, jij een halve stap voor mij
omdat ik zelfs nog de warmte vind
in de schaduw die je telkens achterlaat

reeën knagen aan het weiland waarop
gisteren nog koeien graasden, iets van
schuchterheid is ze niet vreemd en terloops
nemen ze de benen en verdwijnen ze in
een verte zonder eind

zo voort te schrijden in deze tempo
lijkt het heden het Nu te achterhalen, tijd
is het slot waarvan de sleutel gedragen
wordt door telkens weer een
nieuwe lente in jou te ontdekken