Netgedichten

netgedicht (nr. 89.555):

pijnboomschrammen

Eeuwig ploetert hij door
dit verschraalde woud van
terging en pijnboomschrammen

het zweet gutst hem van het hoofd want
hij zal zich dit godenleven lang niet
zomaar laten kennen

soms probeert hij zelfs te vliegen
tegen zijn eigen wijzere weten in

En de wind die
dreigt of zwijgt van alle kanten
zoals hij immer gewend is geweest

- alhoewel verleidelijke tongen
hem bij tijd en wijle wel bereiken
blijft hij naar behoren kijken

maar geen god of mythische berg
kan hem in dit stadium nog helpen
als zoon van zal hij het bloeden moeten stelpen