Netgedichten

netgedicht (nr. 89.556):

Het water herinnert zich

de tijdlijnen stromen over
van meningen als opgewaaid zand
iedereen roept
en de modder spat omhoog
tot we elkaar niet meer zien

we willen de stroom dwingen
vangen in filters van ons eigen gelijk
maar vechten tegen het troebele water
maakt de kolk alleen maar wilder

laat het los

geef de golven de ruimte
adem in, zet de schermen uit
blijf even stilstaan aan de oever
langzaam zakt het zware naar de bodem
de harde woorden, het diepe wantrouwen
het bezinkt vanzelf

wat overblijft
is de spiegel waarin we elkaar herkennen
helder, kalm en samen