Samen in de luwte

Als de wereld buiten te luid wordt,
en je eigen lijf aanvoelt als vreemd terrein,
mag de storm hier even gaan liggen.
Hier hoef je de schijn niet op te houden,
geen masker te dragen voor je moeheid of pijn.

Er is een fluisterend begrip in de ruimte,
een zachte bedding van herkenning,
waar niets vreemd hoeft te zijn.
We delen het haperen van de benen
en de mist in het hoofd,
de onzekere blik op wat de toekomst ons brengt.

Maar juist in die kwetsbaarheid ontstaat onze kracht,
omdat hier de eenzaamheid met warmte wordt getemd.
Kijk maar rond aan deze tafel,
voel de rust in dit café.
Hier luisteren we naar de stilte tussen de woorden door.

Je draagt dit niet alleen, we dragen het samen,
vinden opnieuw de moed en de hoop
waar je die even verloor.

dementie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.3 met 3 stemmen 13