Netgedichten

netgedicht (nr. 89.689):

zoektocht

nu mijn stem de ochtend verdroten
begroet lijkt de nacht zich
diep en genoegzaam genesteld
te hebben in al wat ik draag

in tegendeel van wat me behept
zing jij je lach uit over mij, iets
van zonneschijn door mijn
gedrogeerde dauw,

maakt plaats voor alles wat je bent
en schoont mijn hart van
het deelbare dat alle smart voor
deze opklimmende dag

het miskende gevoel van een
verstoten maan in de sterren
die jij strooit te doen vergeten

zelfs in de plooien van het
gerimpeld verleden maakt
het heden het oppervlak
weer rein van alle

opstuwende herinneringen