Netgedichten

netgedicht (nr. 89.695):

weerstand

het licht valt binnen
echter gescheiden door doek
aan linker en rechter zijde
.
het snijdt de ruimte in
twee haast twee belegen schaduwen
oplopend naar zwart
de piano vangt een lichte glans
alleen, als die vrij van stof is
hij is elektrostatisch. een bestaan op zich
en ademt tegen de muur, ook bij klanken
als zij het auditorium vullen
.
het publiek, naast de tokkelaar, alom
zijn dode planten, kunststof plantjes
en bestaan, in hennep vaak,
hangend aan een spijker,
neen, geluidsdempers zijn het niet
.
Zij Zijn
Meer Niet
.
een wind waait binnen,
tussen open tuindeuren,
met aardedonker voorhangsels,
op jacht naar de aangezwollen hitte
zelfs de bakstenen zuchten zich naar binnen”
neen, het zonwerend plastic komt pas volgende week
van buiten kan men zich er dan in spiegelen,
gelijk de zon
en de hangende passant ziet dan enkel zichzelf