Berouw over de beet

Wij kwamen uit de savanne,
gedreven door een hongerige wet.
De klauw die territorium pakt,
de tand die de ander uiteenrijt
om de zon nog één dag te zien stijgen.
Een kosmische loterij sloeg de dinosauriërs neer,
gaf ons per ongeluk de ruimte,
een eenzaam, beestachtig begin.

In de hitte van de eerste vuren
groeide de schedel, ontwaakte de blik.
We zagen het bloed aan onze vingers.
Niet als een wolf die zwijgend verslindt,
maar als een wezen dat schrikt,
het leed van de ander beseft.

Een hand tekent grenzen,
elders graaft men loopgraven.
De blinde drift pulseert onder de huid,
de oorlog van allen tegen allen.

Juist in die asymmetrie van de strijd,
waarin we wetten schrijven tegen onszelf,
ontstaat een vreemde plaats.
Geen ander dier vult bibliotheken
met het berouw over de beet.
Wij wegen de driften op de schaal van het geweten,
beoordelen de schade.

Wij zijn een breuk in de evolutie.
Niet omdat we de wetten van de aarde breken,
maar omdat we, kruipend door het slijk,
opstaan, naar de sterren kijken,
en weigeren te zijn wat we van nature zijn.

evolutie moraal geweten

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 9