Netgedichten

netgedicht (nr. 89.700):

verte

door de heesters van alle
tijden die we zijn
gepasseerd zie ik in jou
het zachte violette
dat als een regenboog
mij de brug biedt om de
oversteek te wagen naar

dromen die wandelen als
passanten de nacht
binnen, ze plukken het fijnste
van mijn slaap, wat
achterblijft zijn de
drogredenen van dit bestaan

doch, met jouw brug
zalf ik de leuningen en ga
in jouw stappen lopen
zodat de verte geen
afstand meer kent