Netgedichten

netgedicht (nr. 89.745):

Wat nog achterblijft

Donkerblauwe lucht
boven stille boomtoppen
nacht ademt zacht

Onder de brede
avondhemel waar het blauw
zich langzaam verdiept, valt de stilte in
mij open en ontvouwt mijn aandacht zich naar het licht.

In de koele laag
die zich tussen silhouetten
van bomen verzamelt, beweegt iets zachts
door mijn lichaam, een trilling zonder vraag of richting.

Tussen het ruisen
van de lucht boven donkere
kruinen vertragen de contouren van de dag
tot dunne lijnen, een verdwijnen dat zich voltrekt in mij.

Wanneer het licht zich
terugtrekt en de horizon in bleke
rust oplost, blijft een stille helderheid nog even
achter, een zachte afronding die mij niet sluit maar draagt.