Waar de bomen niet oordelen

Het kille beton
houdt de winter hier al jaren vast,
buiten wisselen de seizoenen.

Hij mist het ritselen van herfstbladeren,
het jonge groen van de lente,
de echte warmte van de zomer op zijn gezicht.
Hier lopen de jaren geruisloos in elkaar over.

Zijn fouten wegen zwaar, elke dag weer.
Zichzelf vergeven lukt nog niet;
die knoop zit te vast in zijn borst.
Hij kijkt niet meer achterom,
hij kijkt naar de poort die ooit opengaat.

Buiten wacht de wereld.
De bomen vragen niet naar zijn verleden,
de wind waait de geur van het bos door de tralies.
Hij is hier niet om alleen maar te buigen;
hij gebruikt de stilte om op te krabbelen,
stap voor stap, tot hij er klaar voor is.

Hij houdt vol.
Zijn blik staat op scherp.
Elk moment is een nieuw begin.
De seizoenen buiten wachten op hem.
Hij loopt de vrijheid tegemoet.

gevangenis, vrijheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.5 met 2 stemmen 7