Onder het vacuüm II

Wat ik ergens hoopte,
dat het stromen op zou drogen:
een verschraalde lente
die een sloot leeg zuipt.

Een verzande voorde,
waar alleen het gras nog zuigt.
Libellen spiegelen de kevers
en vliegen naar verloren oorden.

Terug naar de rust, onzichtbaar
waar ik kan verdwijnen
in slingerende stokslabonen, in de rodebes – geduldig
wachtend op het ploppen
van jampotdekseltjes onder het vacuüm.

– Het zijn de godvergeten bomen
die mij duwden,
plompverloren de golven in –

Rijnaken passeren, werpen mij op de kant
terug naar de plek waar
houten wielen modder spuwden.

Er is geen ontkomen aan: het trilt, het trekt en beukt.
laat de bundel maar, vergeet de krans.
Als het niet voor de bomen was,
hoefde niemand ooit te weten
dat ik in het vallen van de schemer
deze waanzin dans.

naast_de_vangrail

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 6