Wat bomen dragen

Oude bomen staan
valt een blad zonder geluid
de aarde luistert


In het stille opstaan
van een stam voel ik hoe een oude
rust zich verzamelt. Een beweging die niets vraagt
en toch draagt, alsof de aarde zelf een hand op mijn schouder legt.

Onder het bladerdak,
waar gefilterd licht valt, wordt elke
schaduw een zachte herinnering. Een plek waar mijn
gedachten ademen en zich hechten aan iets dat groter is dan tijd.

Als de wind door de
kruin strijkt, ontstaat een trilling die
mij bijna doorzichtig maakt. Een helderheid die niet
dwingt, maar opent als een pad dat zich toont zonder bedoeling.

En in de diepe stilte
tussen wortels voel ik een kracht
die niet wil overtuigen. Een aanwezigheid die mij
langzaam herstelt door eenvoudig te blijven staan waar zij staat.

Biografie van deze schrijver

natuur reflectie stilte

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 4 stemmen 12