snoeien
weet je wat ik had
bedacht mijn lief
het snoeien van jouw
liefde het plukken van
je schroom, de zachte dadels
in je ogenschijn en de klanken
waaraan je bent getafeld
meewarig voor alles die jou
als een stalen frame in een
ogenschijnlijke jargon van
mededogen bezien
daar zou ik iets van willen snoepen
het verheerlijken in de geste van
mijn kunnen, je ontdoen van al je
zorgen die als een drijfveer
jou laten varen op de
zandkorrels van onze volle zee
en weet je mijn lief, dat
zeeën pas kalm zijn wanneer ze
zijn verdronken en toch blijven drijven
ondanks een uitgeworpen anker
Geplaatst in de categorie: liefde

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!