Ukiyo-e

Sneeuw op de rivier
de oever lost langzaam op
niets houdt haar nog vast


In het zachte ochtend-
licht komt een wereld tevoorschijn
die zich niet laat grijpen, een dunne laag
tussen kijken en verdwijnen, waar stilte ademt als een lijn.

Onder de contour van
een voorbijgaand gebaar wordt elke
beweging een tijdelijke waarheid, een glans die
even oplicht en dan terugvalt in het stromende niet-blijven.

Zo ontstaat een landschap
dat zichzelf steeds opnieuw vormt, een
drijvende huid van kleur en aandacht, waar elke nuance
haar eigen richting vindt en niets zich vasthecht aan wat voorafging.

En terwijl de dag zich
langzaam opent, blijft het beeld in zijn
lichte onthechting bestaan, een zwevende herinnering
aan wat niet bezitbaar is, maar raakt tussen twee ademhalingen.

Biografie van deze schrijver

japan prentkunst

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.2 met 12 stemmen 44