Een hommage
De tijd kreeg een betekenis
die zij wilden weren,
maar het noodlot was niet te keren;
de angst streek klapwiekend neer
in de wildernis van pijn
en nu hij zich daar nestelt
- het licht wordt zo sprakeloos wit -
denken zij aan het vaarwel
Hoe komt wie vlucht ooit tot bedaren
en wie voor altijd slaapt nooit terug?
... Voor J.E. ...
Schrijver: J.Bakx, 23 augustus 2026Geplaatst in de categorie: afscheid
worsteling 3.3 met 6 stemmen 
73
73
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
het klopje op de bank
het wiegen van de wieken
de blauwe vogel
die uit de hemel valt
het requiem aeternam
van één ogenblik
samen
rimpelloos verdwijnen
in tijdeloze lichtigheid?
*