Blaarkop

Er wacht een blaarkop in mijn borst
herkauwend traag
de hele dag.
 
Ik kan geen kant meer op zolang zij
weigert op te staan—
vol ongeduld ben ik gestrand tussen
malse sprieten groen
in mijn verlaagde land.
 
Ik grijp haar horens, geef d’r een duw
trek haar omhoog, trek aan haar
staart.
Ze geeft geen krimp
tot aan haar rust.
 
Pas als de wolvin
haar jongen heeft gesust
staat zij weer op
 
gaat zij grazen
draait haar tong rond klaver, kuierend
in het kruidig grasland.
 
Deze blaarkop leunt
tegen mijn longen
 
haar kont geplant
bovenop mijn maag.

onrust

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 108