Een zwart-witgeblokte kloof in verhard cement

Volwassenen riep ik: Wat een huiver, wat een pracht!
Het bewustzijn gespleten,
tweemaal nu
En tweemaal gisteren, vannacht

Ik wachtte op het schaduwkind
Vertrapte stenen, wilde dingen
Geluiden van een schaterlach

Maar dan, een blinde spiegelwand
Die lijn bewoog oneindig
Moro deed mee, die schreeuwt en lacht:
De zon blijft eeuwig schijnen!

En ik,
ik denk aan jou vannacht

gekte moro zwartwit

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 6