De rozenboog .

ik ga nog steeds vooruit en naar voren
doch de jaren tellen mee, de vruchten
die ik pluk zijn wel rijper doch geringer in aantal
ouder worden doet regelmatig vertragen
ook wel zuchten
mijn lijf wordt trager, hoe gezond ik ook leef
.
bij de geest is dat minder het geval,
zo lijkt vooralsnog
het is een soort spanningsboog
welke ik moet duchten
eigen aan een levend en denkend wezen
ieder is gestart met diens eerste zog
.
daarna is het vaak groeien en ook wel vrezen
van eerste stapjes naar het hedendaags pezen
van aap. noot, mies
tot aan het dagelijks nieuws lezen
.
het inzicht, de wijsheid die men allengs verwerft
zijn als rozen aan een groene boog,
(van ijzer dan wel natuurlijk opgebouwd),
de groei doet de blije verwachting alsmaar stijgen
.
bovenaan verloopt hopelijk een vredige periode
doch na de bloei daalt ook deze schepping
op aardse wijze. het gaat af op verkleuring,
gelijk vergrijzing der haren en uiteindelijk
wordt het mest voor de wachtende zoden die
de overleving wellicht op een andere wijze ervaren
.

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 25 augustus 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

jaargetijden

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 21