appeltaartgeur
dat trucje met de stroop
rond de monding steken
appeltaartgeur schrijven
en iets werelds verkopen
alsof alles met zoet begint
alle schijnbewegingen om
die gevoelens te verrijken
die al na-ijlend nijd delen
doordat zij nou eenmaal
graag op-tijd-zijn mijden
als poortwachters slapen
op de donk’re ogenblikjes
in stiltes zonder zoentjes
de zonneschijn ontbreekt
maar honing hangen blijft
water van de lippen sijpelt
bladeren op lege gronden
als wenteling van jewelste
in die kantelende spanne
van de guurste goochelarij
outlook.com
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: maatschappij
communicatie 4.7 met 9 stemmen 
204
204
Er zijn 4 reacties op deze inzending:
Waar hebben we dat eerder gehoord;
Zo mythisch als het klinkt,
Het is als een schoen die wringt,
Bij iedere stap op de levensweg
Zijn de haantjes van de leg
opstandig tegen paternaal geweld
dat hem gebiedt, als vader hem vertelt
dat hij moet waken voor de stroopmondheks
dan wendt hij zich en volgt z'n eigen pad
veracht z'n vaders moralistisch zeuren
jong als hij is kiest hij z'n eigen kleuren
en zegt 'Wacht maar, er zit veel meer in 't vat!'
doet wat iedereen van hem verwacht,
maar daar komt zijn vader door de bocht,
die weer eens de moraal verkracht.
o, als poffertjes zo groot
zijn geruite kiel met vlekken
van het spelen in de goot
knoopte hij los, trok de stoute
schoenen aan, begon te trekken
aan de dunne pruimentakken
schoon zijn vader 't hem verbood...