Een stille echo laat een wrede weerklank horen van het jarenlang timide zwijgen over een koude oorlog met vele gewonden en vrouwen met kinderen die niet vechten konden een zwijgende weerkaatsing zonder enig herkenbaar geluid van ziekelijke mensendromen ongelijkheid nog in arbeidslonen nu de wapenen des onheils kletteren en nog meer…

De cirkel draait, het haakje sluit, het woord krijgt weer stem en hout. Wat Gutenberg ooit heeft gezaaid, verdwijnt nu in het schermpraat. Vijfhonderd jaar lag alles vast: in zwarte inkt, in lood gegoten. De schrijver sprak, de lezer zweeg, de wereld leek haast dichtgespijkerd. Maar telkens als de taal verandert, begint ook iets in ons…

Dorstig van honger lees ik toppen van achter naar voren in het bos onder een valwind geprint beklim ik het woud van roterende klonen waarin ik essentiële bomen vind bloedend tot op de sokken gekapt blader ik mee met het volk van Kronos lees van de oude Skoda van Janos, het dronen van molens, dispenserende vrouwen verwaaiend op het recht…

Ben ik een profiteur van lotgenoten, als ik besluit dat ik nu ziek ben? Het zou de wereld verkeerd veranderen: hogere kosten een lager rendement en het systeem blijft als er niet genoeg mensen voorbij meedoen of niet meedoen leven met minder en dus meer natuurlijke menselijkheid zonder stok achter de deur om samen te leven buiten…

. de kerk was dood geen ziel te bekennen ook niet in de gewelven het godslampje is gedoofd of uitgegaan uit zich zelve . de neus ruikt enkel een muffe sfeer zo een die al lang voorbij het heden is niet meer levend, ademend, laat staan nog kan luisteren naar die ene mens wel naar de zwarte druipkaars uit een laatste mis . ja, het blijft…

Tussen glazen aan monden hangt een zweem van Java een vinger kruist het glas langs mijn kruk ademt de rook van Merapi boven het hout een metalige klik vanille raakt jasmijn en een leren jas de kleur van lava warmt mijn voeten hoor in de verte gerommel van koekjes in blik…

Leiders van veel grootse landen verzamelen vooral jaknikkers in hun kring vertrouwelingen hij houdt ze dreigend in zijn handen die gedweeë hielenlikkers deze verblinde volgelingen tillen hun leider op het schild die slaat daarna heel wild naar elke vrije demonstrant en vermeende tegenstand met afwijkende opvattingen een veronderstelde…

We doorkruisten de termietenberg de blauwe moeder zag haren groeien op kale plekken honger druppelde langs vorken – in de dis krulden wortels op het oeverloze zand we vraten alles krasten aan het bord aan het vergraste tafelkleed verslikten we onze rituelen likten het ongebleekt katoen.…

Het is onduidelijk wat ik in de spiegel zie maar het is beslist geen mooie vrouw het is angstaanjagend dat ik zo lelijk tijdens mijn leven ben geworden leven doe ik niet langer in de duisterschaduw van de rijke mensen, die ik zonder twijfels hypocriet noem met hun belachelijke gedrag alsof schoonheid voor een spiegel te koop is niet nadenkend…

de opkomst van vele personages persiflages op uitgevoerde werken versterken opgeblazen verwachtingen vanachter verwilderde coulissen waar verliezen diep worden doorleefd de wave het theater bijna verlaat het kwaad als scène verschijnt of wegkwijnt in een akte die rijpt geen splijtende dialoog die de vloer aankan geen masterplan dat een…

De knop barst open rood dat door het pantser breekt licht wint van de nacht De ochtend breekt de stilte van de nacht, een nieuwe dag in mei is opgegaan. We vieren wat de vrijheid ons heeft gebracht, en hoe we hier vandaag samen mogen staan. Geen muren meer, geen angst die ons regeert, geen woorden die we moeten onderdrukken. De geschiedenis…

Hij verzette zich destijds fel tegen mij zoals bijna elke keer, datzelfde liedje zeker, het zal wel weer blijven hangen niks niet chillen, heart warming feesten of daten, nooit meer op z’n Grieks of Farsi als vogelnest voor eeuwig vleugellam in beginsel blijft hij tegendraads De nudistenbegrafenis viel dood op z’n Fries de Brabantse stervensdichter…

In een flink Fries dorp vinden veel mensen hun weg naar nieuw werkgebouw. Talloze handen maken scheergerei, dat leeft dankzij stroomdraden. Deze werktuigjes van zoemend ronddraaien en snijden reizend voort. Ze verspreiden zich door heel Nederland, zoeken over de wereld. Grote bedragen vliegen voldaan op stormwind naar hun…

wij neologische tijdfluisteraars wij goedkope kontenbrommers wij goochelspiegologenbrokken wij zeven uit zwarte zwaarte taal wat geurend van bergen daalt naar waar wij weer verdichting zien van alles hier razend als stieren in klotennoodpijn wat niet past bij de spreidingsmaat der basisneologen als fluisteraars van tijd ook plichtplegingsdichters…

Het verschil tussen religie en een sekte zit vooral in de omvang van die gekte ook voor elke terreurgroep geldt dat ’t aantal aanhangers is geteld een maf idee begint op kleine schaal dan gaat de massa ermee aan de haal zo ontwikkelt een individuutje zich tenslotte tot een instituutje dat handelt in kleinzielige taal wees daarom alert…

Vele mensen vluchten weg uit hun land vol dreiging verblijven beschermd in het gastvrije Nederland dat ondanks zijn klein-zijn en reuze grote bevolking een geliefde fee heeft met de naam Verdraagzaamheid de wondervrouw spreidt haar armen medelijdend en liefdevol over wie hier heil zoeken maar wordt tegelijk beloerd door een struise demon…

Zo’n sterrenmunttheemuts zwevend als een loops hondenteefje in antroposofische vormeloosheid gekleed met haar abge-eckte denkraam Zo’n zorgkostenverhogende nietsnut kwijlend als een geil hondenreutje in egocentrische betekenisloosheid gekneed uit geldbeluste hoogmoed Zo’n pittig en kek kapsel-type schooiend als onbegrensde bitch in narcistische…

Zie ze toch genieten sloffend door de shoppingmalls de retailparadijzen de gekortwiekte vogeltjes softijs in de kuikenknuistjes druipend langs onbeduidende miezemuizige koopjestruitjes achter donkerbruine zuilen over kinderkopjes kibbelend gebakken sticks van visdingen ‘met saus!’ op het plein waar ze ooit rollebollend uit het café…

<< VOOR DE IMMER GOEDLACHSE EN SCHALKS OGENDE SKALD >> In de hektiek van retrograde goden die ongemerkt op kinderkoppen sluipen voorwaarts nimmer in de spiegel turelurend als blinde vinken in het straatgewoel langs toys are us en in de zaak van bart de bakker leeggeplunderd achterlatend zie ik een taartpunt op mijn onderdanen met zolen…

Ik ga hier in het openstaande raam met uitzicht op het leeuwendeel der woorden voor 't grootste deel verspreid in dichtakkoorden niet al bij voorbaat tonen hoe de as de wielen draaiend in beweging zet de crux waar het om draait de quintessence de kern, met op het eind pas de conclusie die geef ik niet voor niets prijs aan de wind…