Omdat hij de sterkste was de rijkste, de wreedste, de man die het kon, was hij koning - ons koninklijke lichaam de beste bescherming die we beschermden We groeiden voorspoedig ons lichaam werd een reus We schreven steeds meer wetten - waarin eigenbelangen evenveel verwaterden als ons gevoel een sterk lichaam te zijn Er zijn andere lichamen…

Je schrijft slechts in gedachten een brief dat je bij me blijft in mijn verloren dromen misschien kun je de werkelijkheid zien en die met open ogen bekijken zonder veel aan mij uit te leggen het gewicht van mijn nuchtere geweten is gram voor gram, letter na letter op het boodschappenbriefje geschreven je kunt het in braille nalezen op…

Wij hebben een nieuw kind besteld dat bij geboorte al voldoet aan ons verfijnde schoonheidsideaal dat kost een kapitaal maar als je bedenkt wat wij daar allemaal mee besparen die corrigerende beugel en overige ingrepen op- en aanvullende vormen of uit te zuigen overdaad bijpassende oog- en haarkleur niet vergeten heupen in de juiste…

Misschien wil de dromer ontwaken en wellicht de drager van vele vragen vragen om te mogen ruilen met de dromer opdat de drager mag dromen van de antwoorden en de dromer ontslapen om te ontdekken wat het is om je af te vragen waarom de werkelijkheid is zoals deze is.…

Hij was al dertig jaar de manager, stond elke dag paraat en werd alom geprezen om zijn woorden en zijn daad Hij had aanzien op z’n voetstuk al die decennia lang, al moet wel duidelijk wezen; men was ook een beetje bang Want hij kon je maken en breken, hem te vriend houden was cruciaal Want als je je tegen hem keerde dan werd hij nogal…

De pijn laat zich niet aanwijzen het lichaam bewaart een grens die al lang verdwenen is, maar onder de huid nog voortvaart Wat ik achterliet loopt verder niet sneller, niet langzamer dan voorheen, als water na het vallen van een steen zijn vorm hervindt maar de diepte niet vergeet Op mijn schoot iets warms een rij kleine gewrichten…

Mensen moeten lijden tot ze sterk genoeg zijn om eisen te stellen Maar waarom ik? Ik heb maar één leven, ik kan het in een ander land beter hebben en als ze me daar niet willen dan moeten hier de mensen me hier maar helpen ook al hebben ze er niets mee te maken behalve dan dat dat wij mensen zijn Ze moeten maar lijden tot…

dat trucje met de stroop rond de monding steken appeltaartgeur schrijven en iets werelds verkopen alsof alles met zoet begint alle schijnbewegingen om die gevoelens te verrijken die al na-ijlend nijd delen doordat zij nou eenmaal graag op-tijd-zijn mijden als poortwachters slapen op de donk’re ogenblikjes in stiltes zonder zoentjes…

vanachter de dikke muur die ik zelf niet opgetrokken heb die ik zelfs onwenselijk acht word ik bekogeld met stilte ik probeer gaten te slaan in de verblindende woede om schijnbare tegenstellingen die in elke leegte ontstaan alsof meningen uit duimen komen van gebogen nekken die bedorven of verzuurd zijn door het ritme van de tekens…

opeens loopt er iemand voorbij die je even langer aankijkt niet omdat je hem kent maar iets in zijn gezicht blijft hangen een lijn langs zijn ogen hoe hij zijn hoofd houdt je zet er geen naam op en toch neem je hem mee naar huis ooit staat een jongen voor de spiegel ziet een gezicht dat hij kent maar niet van wie zulke gezichten liggen…

ook ik kan zwijgen als het graf zoals ze vroeger bij ons thuis zeiden en ik kan liegen als de beste alle leugens stapel ik tegen de klippen op ik veins ook graag zeer overtuigend maar vooral huichelaars bedot ik met plezier echter verraad ik niks en zeker niet als de waarheid onder grote druk staat misschien moet ik gewoon…

In het heetst van de strijd zullen zij hun zwaarden feller zwaaien om al die dolgedraaide maliënkolders sneller te doorklieven en zelfs teruggrijpen op foltertechnieken waar goden en elke bastaardzoon of dochter bloed noch visch van lusten Om aan de goede kant van de juiste grenzen te kunnen blijven staan…

ik sta te wiebelen op mijn beentjes en kijk naar de andere kinderen op het plein die zo fijn aan het spelen zijn met elkaar met hun zelf bedachte regeltjes die altijd weer veranderen al naar gelang de nukken van het merendeel ik wil niet op mijn teentjes lopen om de anderen niet op hun te lange te staan of hen tegen de schenen…

Thuis zingen Eenzame Harten in een band, ver van onze kamer waar ik jouw hand vasthoud We zetten een regenboog van bloemen in de vensterbank en prijzen de hard werkende mensen Buiten loeien vuren van licht naar liefde, en het deert ons niet Wij hebben geen verwachtingen meer Dokters kunnen ons niet helpen tegen het oproer in de straten…

Ach ja misschien hebben nieuwe impulsen tijd nodig om je voor te kunnen stellen vanaf de oorsprong van geluid vanuit het perspectief van de beelden gevormd worden tot tegenwicht en brouwen van meer stijl en variatie op de cadans van de metriek op prachtige ritmiek zich manifesterend op het gebied van stemmingen Sommige dingen…

Al wat je gezien hebt, van het oudste beeld, de onderkant van de boot, één groene waas, tot verbazing die nooit meer genezen werd; de verdwazing die volgde bij die geleerde heren die ooit geraadpleegd zijn, en hun onmacht om de simpele puzzel te leggen. Nu is het makkelijk praten, klagen dat het een schande is, waar men zelf ook in spiegels…

Het was er altijd wel min vijftig graden In zomers kan het er plus dertig zijn Siberië was ooit een ijswoestijn Die Stalin exploiteerde, vastberaden De rijke boeren moesten het berouwen Dwong hij te gaan naar onbewoond gebied Om landbouw te bedrijven, vaker liet Hij hen een spoorlijn of fabrieken bouwen Grondstoffen delven moesten die Koelakken…

Lusus bouwt een hut met drie hazelaarstokken en wilgentenen naast het houten bruggetje, waar een dwarsbalk helt naar het krioelend spiegelen van glas. Roeiend vangt hij de klanken. plompverloren rond zijn speeleend. Waarom bungel je, Ianus? Ondersteboven tussen twee roestige spijkerkoppen weegt hij versheid van gouden eendeneieren,…

Merlijn betoverde de mensen met de adem van een draak zodat ze hun strijd vergaten en met elkaar leefden zonder besef van geleden verliezen en verdriet zelfs zonder haat jegens de ander die hier vanaf zijn geboorte woonde of zich er juist pas kort geleden was komen vestigen Eindelijk kon het, eindelijk was het vrede, dankzij de vergetelheid…

Ik zag je moedervlek op het zwarte pantser in een braakbal onder de toren stil brak ik het open zag vele pantsers. In een voelspriet herkende ik mijn zoon Ik braakte…