Een heel klein radertje in grote wereldmachine gestuwd met hoge druk in zelfde richting als cylinder de machine draait en dat kleine radertje draait, draait mee in zin of tegenzin. Ik ben dat kleine radertje in draaiende wereldmachine gestuwd door de cylinder geslingerd als in een orkaan. Ik ben dat kleine radertje draaiend in die wereldmachine…

Hoe het leven toen was in de eenentwintigste eeuw zal wel een raadsel blijven De bronnen zijn drijfzand: onduidelijk, tegenstrijdig en psychologisch niet uit te leggen Het meeste is verloren gegaan bij bezuinigingen, onnadenkend of omdat het overbodig leek Een deel schijnt met opzet vernietigd te zijn, en wat er rest is egotripperij…

In statonshal noemt slecht verzorgde man mamma mij, wil geld nee, zeg ik en loop door waarom ‘k me zo reageren hoor? vraag ‘k me, loop naar kiosk koop voor hem muesli bollen Terug in hal is hij weg weer, buiten, ‘k wil bijna hem achterna Plots, ander voor m'n neus, met ansichtkaart in cellofaan ‘k bied hem de muesli bollen aan Hij…

Ik zit hier, in contemplatieve gedachten verzonken. Ze wervelen in mijn hoofd, zonder richting, zonder bestemming. Uiteindelijk verworden ze tot een verdovende witte ruis, een wereld die blijft spreken terwijl ik wegdraai. Waarom zou ik het geluk van vandaag opofferen voor de zorgen van morgen? Dit moment is het enige dat telt, geboren…

Om twaalf uur valt de eerste klap: hout op hout. Vlekken teer beginnen al te glimmen, vliegen dansen om mij heen. Na elke klap zie ik een vlucht, de vrijheid tegemoet. Ruikend aan wat de ander deed bestormen zij de groene zee, kalmeren in de kudde. Trillend ontvouwt de populier zijn angst voor het onbekende. Het knisperend grint vertrouwt…

Bijna vergeten: vandaag is er ook nog ik was weer eens verdwaald tussen krakende bomen waartussen geen bos was te zien daarna een oude koe uit de sloot getrokken samen staarden we met Mick Jagger ogen naar de einder. We zagen een slachthuis en kantoortuin opdoemen, lieten gelaten de toekomst los en omhelsden de zuigende…

Wie zou spreken met een zilveren tong, met woorden scherp als zwaarden en nooit ontrouw? Wie zou spreken met zulk een zaligheid, dat zelfs de donkerste nacht zou ontvlammen in licht? Wie zou spreken met een diamanten stem, die snijdt door het geraas van leugens? Wie zou spreken met woorden zo luid, dat zij de lucht zouden klaren van…

Dus ben je in dubio, beheerst jou een veelkoppig vraagteken. Moet je dit wel of niet doen? Aangrijpen of afzien? Moedig of laf zijn? Zin hebben of wegkijken? Zit daar niets tussenin? 'Doen én laten' oppert Herzberg. Klinkt als een capitulatie. 'Laat toch zitten', poogt de psycholoog, zo voorkom je narigheid.' Twee-in-een-gezichten…

Met aktentas op schoot spreekt een man mij over nut en voordeel aangaande verzekering omtrent brand, storm en schade allerlei. Zijn gezicht: ogen van nat glas en ruw geweven huid, blauw perkament. Misschien door de kou gelopen? Hij vraagt: zijn onderkaak gaat op en neer. Van het glas voor zijn neus slokt hij water. Zo loopt het onderhoud…

Er waren twee kinderen. Niet gekozen, niet speciaal. Gewoon geboren aan verschillende kanten van dezelfde muur. Eén kreeg applaus bij elke stap, zijn fouten waren lessen, zijn stilte werd ingevuld door mensen die dachten dat hij geniaal mocht zijn. De ander leerde zwijgen voor hij leerde spreken. Zijn talent werd gezien en direct genegeerd…

Ik sta in een wereld waar regels loslaten, waar oude beloften afbladderen onder druk. Ik zie hoe macht duwt, zonder schaamte, zonder grens, hoe schaduwen langer worden dan waar ze thuishoren. Maar ik ben niet machteloos omdat ik geen reus ben. Ik ben niet stil omdat ik tussen anderen sta. Ik spreek eerlijk, ook als waarheid schuurt…

De cultuur wordt geplet Machteloos gedoogt men het en juicht het soms toe Met gezond verstand en een opleiding begrijpt men half de wetenschap die in het eigen straatje past Volksvertegenwoordigers vangen elkaar vliegen af en nemen geen besluiten buiten hun eigen sprookjeswereld waar ze overal kunnen komen zonder een stap te verzetten…

Ik kom eraan Ik spring, ik val, ik vlieg In een gapend gat Een soort van dal Schreeuw niet zo Ik hoor je heus Veel te goed Dichtbij genoeg Zo leeg, zo lui Je brein, een reeds gepelde ui Waar is de diepte, de inhoud? Je mening, een veelvoud Schreeuw niet zo Ik hoor je heus Ik versta de leegte…

Ik beweeg in stilte, een schaduw tussen schaduwen, elk geluid een waarschuwing, elk gezicht een vraag: zien ze mij? De nacht is een labyrint, mijn adem een geheim, mijn hart een trommel die sneller slaat dan mijn voeten kunnen rennen. Ik droom van een thuis dat ik niet kan aanraken, van een tafel, een stoel, een lach. En toch, daarboven…

Op de boulevard een kinderwagen. Leeg. Langzaam voortbewogen tussen de massa. Met ontbloot bovenlijf en een bord. Help! Stopt een zwerver zijn mobiel weg Kerstkleding bevolkt de straatjes Fleurig. Gereden op duo scootmobiels. Artiesten van de straat dansen. Geklap. Op één hand.…

Het begon niet met zware stappen, maar met woorden. Woorden die orde beloofden, eenheid, rust. Één land. Één volk. Één verhaal dat niet mocht afwijken. In de jaren dertig klonk het net zo netjes. Ook toen heette uitsluiting “herstel”, ook toen was gehoorzaamheid “verantwoordelijkheid”. Uniformen zeiden dat ze beschermden. Lijsten…

Kozijnen doen veel in huis Ze besluiten over banken en kasten, welke modellen er binnen mogen tafels, bedden, pianos wiegen en baden achtbanen wijzen ze spottend af Kozijnen kiezen voor iedereen wat iedereen zou moeten kiezen want mensen streven naar normen kaders voor hun leven ISO ASA EN NEN wij zijn allemaal gelijk en deuren…

Tussen te veel dood en te weinig leven. Verstild wachtend om te worden opgetild. Een zwart-wit drama vergeeld door de tand des tijds. Als kruimels weggeveegd voorbij de pagina’s van een beduimeld schoolboek. Scroll scroll scroll die boot. Drifting down the stream.…

Jullie worden bedrogen, voorgelogen over ware bedoelingen, opgezadeld met wassen vleugels; jullie worden beduveld, gruwelijk voor de gek gehouden, afgetuigd met voorgevlochten zwepen. Zij vallen door manden, ver over de randen van betamelijkheid, vergaloppeerd op eigen leugens; zij vallen na het opstaan, begaan dezelfde fouten als altijd…

Dakloze mensen dragen de winter niet alleen op hun huid, maar in hun botten, in de naden van hun dagen, waar de kou geen ramen of deuren nodig heeft om naar binnen te komen. Er zijn nachten waarin de wind geen weerbericht is, maar een oordeel. Waar een bankje een bed wordt, karton een matras, en een extra paar sokken het verschil…