Perpetuum

hij vond in het gras wat niet af was
ogen dicht oneindig vergezicht

begint het begin bij wat is,
wie hij is en wat dat is

eigen overstijgen en door anderen zien
ontdenken, doen wie we zonder zijn

achteruit dalend wenteltrappen,
diepten
niet betreden of moed indrinken

we ontdiggelen scherven tot vazen
stil even...

tot er van taal geen sprake meer is
en bij vlagen de herinnering ligt in windstilte

zoals de tijd die in zichzelf wegloopt
en je jezelf vragen gaat stellen

Schrijver: Ruud Blom, 30 augustus 2026

ruudmblomgmail.com

Biografie van deze schrijver

reflectie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 3 stemmen 11