Fantoompijn

De pijn laat zich niet aanwijzen
het lichaam bewaart een grens
die al lang verdwenen is,
maar onder de huid nog voortvaart

Wat ik achterliet loopt verder
niet sneller, niet langzamer dan voorheen,
als water na het vallen van een steen
zijn vorm hervindt
maar de diepte niet vergeet

Op mijn schoot iets warms
een rij kleine gewrichten
stil maar sterk

Een hand herinnert zich een beweging

Buiten verschuift het licht

Onder de huid een aanraking
die geen hand vindt.

Biografie van deze schrijver

verbinding

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 4