De trekvlinder

Distelvlinder rust
vangt nazomerse warmte
voor de verre trek


In het bleke ochtendlicht
verschuift de lucht, een nauwelijks
voelbare spanning boven het veld waar vlinders
wachten en wind door het gras strijkt en langzaam verder trekt.

Op dunne stengels rusten
ze tegen de wijde hemel, hun vleugels
vangen prille kilte. Een rilling beweegt langs hun
broze lichaam terwijl zomerse warmte geleidelijk uit het land wijkt.

Hoog boven mij zweeft
een van hen die zich amper laat volgen
tegen het open blauw, maar ergens diep in mij
ontwaakt een verlangen om mee te gaan, zonder te weten waarom.

In het stille avonduur wordt
de hemel een doorgang voor hun verre
reis. Ik kijk hoe ze oplossen boven de velden terwijl
de eerste sterren verschijnen en de nacht hun richting bewaart.

Biografie van deze schrijver

migratie verlangen loslaten

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 41