De ochtend adelaar

De wekker is een sadist met een digitaal gezicht,
hij schreeuwt mij wakker voor het eerste licht.
Ik sleep mezelf naar de badkamer,
waar de spiegelbeeld-versie van mijzelf
er nog net iets dramatischer uitziet.

Een lichte rimpel, een wazige blik,
is dit de moderne mens, of ben ik dit?
Ik zoek naar de zin van het bestaan
tussen de kruimels op het aanrechtblad.

Het brood is op, de melk is zuur,
en de klok tikt genadeloos door tot het uur.
Ik begin mijn dag maar met een droge cracker
en een slappe beker troost.

De kat miauwt verwijtend naar mijn blote voeten,
alsof ik dit allemaal bewust zo koos.
Buiten regent het horizontaal,
het perfecte decor voor een episch verhaal.
Maar ik moet gewoon naar de supermarkt
voor toiletpapier en een zak chips.

Mijn linker rits zit hopeloos klem,
terwijl ik filosofeer over het lot van de mens.
We willen vliegen als een adelaar in de wind,
maar struikelen al over de drempel,
onhandig als een kind.

onhandig mens kind

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.5 met 2 stemmen 29