Verwondering

Nevel op het pad
door de takken breekt het licht
een vogel zwijgt


In het prille morgenlicht
drijft een nevel over het pad, een bijna
onhoorbare stilte tussen de bomen, waar het water
glanst en de opkomende zon geleidelijk door de takken breekt.

Langs brede oevers rusten
bloemen in het zachte gras, hun pure
kleuren dragen dauw die nog even blijft hangen in
de koelte; een lichte bries dwaalt tussen stengels en bladeren.

Hoog boven de uitgestrekte
velden trekt een wolk die zich langzaam
laat meevoeren door het ruime blauw; ergens diep
groeit een vredige verwondering zonder een naam te vragen.

In het zachte avondlicht wordt
de horizon een grens van goud en schaduw.
Ik ervaar hoe het landschap verzacht onder de schemer,
terwijl de eerste sterren verschijnen en de aarde haar rust weer vindt.

Biografie van deze schrijver

natuur stilte verwondering

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 4