Voor altijd, Quin

Ik kwam van school,
zette mijn fiets in de schuur.
Door het raam zag ik jullie staan,
alsof de kamer iets wist
wat ik nog niet wist.

‘Ga even zitten, lieverd,’
zei mama.
Maar ik bleef staan,
geleund tegen de tafel,
toen zij vertelde
hoe weinig tijd er over was.

Ik zei alleen: ‘O.’
Niet omdat het klein was,
maar omdat ik geen woorden had
die groot genoeg waren.

De jaren erna
werden gemeten in scans,
in kuren, in dagen
waarop je nog kon praten.
Ik zag hoe je kracht verloor
en wilde je nog zoveel vragen,
zoveel vertellen,
zoveel tijd met je hebben.

Ook in mij raakte iets ontregeld.
Soms kon ik nauwelijks dragen
wat ik voelde,
terwijl jij steeds verder
van het leven vandaan dreef.

De avond voor het afscheid
vroeg ik of ik naar boven zou gaan.
‘Ja,’ zei je zacht.

‘Ik hou van jou.’
‘Ik ook van jou, schatje.’

Toen vond je, ergens diep vanbinnen,
nog kracht voor woorden
die bij mij zijn gebleven:

‘Voor altijd, Quin.
Je bent mijn beste vriend.’

De volgende dag stonden we
om je bed in de woonkamer.
Ik wist niet wat ik nog moest zeggen.
‘Bedankt voor alles,’ zei ik.
Jij wenste mij
een leuk leven toe.
En toen werd het stil.

Eerst was die stilte
groter dan het huis.
Groter dan ikzelf.
Ik moest opnieuw leren leven
met de plek die jij had achtergelaten.

Nu zijn er dagen
waarop ik weer verder kan.
Niet omdat ik je minder mis,
maar omdat ik je woorden
met me meedraag.

Voor altijd, pap.

... Dit gedicht is geïnspireerd op Quins openhartige verhaal over het verlies van zijn vader. Vooral hun laatste gesprek - en de woorden ‘Voor altijd, Quin’ - vormen de kern: een herinnering aan liefde die blijft, ook wanneer iemand er niet meer is. ...

Zie ook: https://brondeherinnering.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
27 september 2026

infodoodkorte.nl

Biografie van deze schrijver

voor altijd quin afscheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 12