zo het gaat .

als genegenheid geen binding vindt
verdwaalt men in de woestijn, vol korrels zand
ik moet het dan hebben van terugkerende
komende enkelvoudige momenten,
niet met duurzaamheid behept
immers het eeuwig ademen staat niet aan mijn kant
.
naarmate de jaren mogen worden opgeteld
kan men zeker wel meerdaags geluk vinden
die heelt en verwarmd en zich daardoor in laat kleuren
de echte liefde heeft zichzelf aangemeld
.
het is geen nieuws dat ik breng, als ik beweer
dat menigeen, vaak oud in jaren,
zo de schepping zich aandient
is aangewezen op de eigen ingerichte zielensfeer
.
dat zeker niet als straf van boven is te verklaren
maar wordt bepaald door de natuur, soms grof,
soms flauw of juist teer
.
echter
nu weet ik dat ook alles naar betrekkelijkheid riekt
en men in de alleenstaande jaren zich tracht te binden
aan wat wordt aangereikt, men vindt of -juist weer verliest-
.
wat blijft is de unieke zoete herinnering;
.
ik weet het wel zeker,
sinds jij wegging

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 28 september 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

verlies

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 14