woeste leegtes

: stilaan verdwijnt de einder
achter de pelmolen die
aan zijn tijd heeft voldaan -

zacht gissen mijn handen naar
de spelling van wie jij bent, voelbaar
rijp doortast ik deze sfeer van welbehagen
en draag de geur van morgen

als violette kristallen aan de
uiteinden van mijn vingers

opwinding heeft de tijd vertolkt naar een
subtropisch landschap waarin ik de sporen
nog aantref van het eens zo geduchte
corioliseffect en de enerverende kou
aan de voet van de Cayambe

maar de daad overschaduwt
deze woeste leegtes, het is
de dagster die ons volgt en behoedt
dat wij verzinken in de gletsjers

waar zelfs de leegte ons niet
meer uit elkaar weet te schrijven

: en de pelsteen scheidt al malend het kaf -

Schrijver: elze, 4 oktober 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

samen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4