schreeuwen

kon ik nog maar op de steiger
met in mijn rug een plas water
de longen uit mijn lijf schreeuwen
en schone lucht inademen

kon ik maar in alle onschuld
als een kind dus de zon voelen
op wolken door de tijd zweven
in regen slechts een zegen zien

kon maar wat eerst altijd werkte
toen wij de ernst nog niet zagen
de wereld niet zo nauw namen
god claimden als de verlossing

kon wat door ons stuk is gemaakt
met een draai of door een gebed
weer worden hoe het moet wezen
de aarde als waardevolste

kon ik nog maar op zo’n manier
met kracht en uit het hart spreken
dat mensen dit diep zou raken
en gedrag zich zal aanpassen

kon ik maar met schone handen
een held zien in de spiegel
als vogel naar dat oord vliegen
waar natuur nog een leven heeft

kon maar eens wat inzicht landen
in de kop van al die lieden
die kennis niet zo cool vinden
de waarheid niet accepteren

kon wat door de mens is vernield
met een deal of door dit gedicht
toch gefikst met één groot gebaar
en water de Rijn weer vullen

Schrijver: R.E.N.S., 12 oktober 2026

RENSgedichtenoutlook.com

Biografie van deze schrijver

rivier rijn

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.2 met 5 stemmen 125