zonder

jij drinkt de nacht zonder fluweel, geen
japon dat aan jouw adem kleeft
en de sierlijkheid waarin het verlangen
zichtbaar in je leeft, draag ik voor
uit het boekwerk en lees hoe dit
intiem gebeuren was geweest

het podium graaft in lege graven

dit alles droomt zich in wegen door
landschappen die ik vrees, het verstilt
de nacht en avontuurt mijn moed met
het tasten naar mijn waardevolste vondst

geen applaus in een kerker zonder liefde

een weke illusie raakt de vloed die haar
transparante barrière in een schemerrijk
offensief laat vertalen in één zin
“ ze is er niet “

de leegte is een verwarrende obsessie

dan, het zoveelste ontwaak moment, een
plaspauze die al druppelend de nacht
in vele entr’actes de tijd voorbij
haar opstaan laat slinken en zij
in eeuwigheid verdwijnt

in de opsmuk van mij als “ Titaan “

het beleven van haar
afwezigheid alsof die
al werkelijkheid is geworden

want, mijn adoratie kent geen
estrade wanneer zij zich niet
meer op de planken voortbeweegt

“ Want niet deze hymne draagt de liefde
maar de geliefde die
deze hymne tot leven brengt “

Schrijver: elze, 14 oktober 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

levensloop

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 117