Het Groene Hart

Oude knotwilg zwijgt
in de sloot schuift wolkenlicht
de grutto roept op


Een lappendeken van vochtig veenweideland
strekt zich stil uit onder de grijze wolkenlucht,
waar sloten blinken als zilveren draden
en de wind zachtjes door het hoge riet fluistert.

Omringd door het jachtige ritme van de steden
bewaart deze open vlakte haar eigen rust,
een oase van weidsheid en historisch groen
waar de horizon nog alle ruimte krijgt.

Knotwilgen staan als trouwe wachters in de klei
langs de kronkelende paden van het oude land,
terwijl weidevogels hun scherpe roep laten horen
boven de sappige, diepgroene graslanden.

De avond valt traag over de brede plassen
en brengt een serene stilte naar dit oergebied,
een kostbare adempauze in het drukke bestaan,
geborgen in de luwte van de Randstad.

Biografie van deze schrijver

groene hart natuurpoëzie landschap

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.1 met 17 stemmen 189