voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.607):

Waar het hart mag uitademen

Je hebt je groot gehouden,
ook toen je kleiner wilde zijn.
Je legde om wat kwetsbaar was
een ketting, schakel voor schakel,
om niet opnieuw te breken.

Wees zacht voor wat je heeft beschermd.
Er waren dagen
dat je niet anders kon
dan vasthouden,
doorgaan,
de adem hoog bewaren in je borst.

Maar niemand kan een leven lang
alleen maar inademen.

Er mag iets wijken nu.
Niet alles.
Niet vandaag.
Misschien alleen je schouders,
een zucht die eindelijk
de weg naar buiten vindt.

Je hoeft de schakels niet
met kracht uiteen te trekken.
Ga maar even zitten
waar het ochtendlicht naar binnen valt.
Voel de warmte van een kop
tussen je handen.
Hoor hoe iemand vraagt hoe het met je gaat
en wacht
tot jij werkelijk antwoord geeft.

Misschien komt er een traan.
Misschien nog niet.
Ook stilte mag er zijn
zonder dat je haar hoeft op te lossen.

Buiten ligt de zee
onder een hemel vol beginnend licht.
Waar eerst de ketting was,
kiezen vogels aarzelend de ruimte,
hun vleugels nog vlak bij elkaar,
dan verder,
ieder in een eigen boog.

Zo mag het gaan.
Een wandeling zonder haast.
Je stem die breekt
bij een eenvoudig, eerlijk woord.
Een hand die naast de jouwe blijft
en niets van je verlangt.
En ergens, op een middag,
merk je dat je neuriet.
Dat je iets wilt maken,
iemand op wilt zoeken,
lacht om iets
wat je bijna was ontgaan.

Niet alles is voorbij.
Maar er is lucht gekomen.

Je hoeft niet weg
van wie je bent geweest.
Je mag haar meenemen,
die trouwe, bange mens in jou,
en samen leren
dat de deur nu openstaat.

... Soms begint ‘vrijheid’ niet met het breken van een ketting, maar met een zucht. Een traan die niet langer wordt ingeslikt. Een eerlijk woord dat eindelijk naar buiten mag.

Wat je ooit beschermde, hoeft je niet altijd vast te houden. Je mag zachter worden, ruimte voelen, je vleugels voorzichtig weer vertrouwen. Zoals de vogels op het beeld: niet langer gebonden, maar onderweg naar het licht.

Een gedicht over vasthouden, loslaten en het hart dat weer mag uitademen. ...


Zie ook: http://www.deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
21 oktober 2026


Geplaatst in de categorie: emoties

3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 4

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: