In de diepte van de herfst

Herfstig blad valt neer
raakt de rand van stil water
kringen zonder klank


Herfstblad zakt traag
neer, alsof de lucht het nauwelijks
nog draagt; het raakt mijn binnen zonder haast,
en in die lichte val wordt zelfs stilte iets wat hoorbaar blijft.

In de diepte van de herfst
vouwt het licht zich dunner rond mijn
gedachten, alsof het zichzelf terugneemt uit de dag,
terwijl elke adem iets opent dat ik niet meer hoef vast te houden.

Dagen bewegen trager door
mij heen; het wijde landschap verschuift
zonder geluid, met natte paden en vergeelde randen
in het zien, en ergens daarin lijkt iets ouds opnieuw te willen spreken.

Een blad blijft nog even hangen
aan mijn jas, niet als betekenis maar als kort
oponthoud van de wereld, en in die kleine aarzeling wordt
loslaten iets zachts, alsof ik lichter word zonder te verdwijnen in wat mij raakt.

Biografie van deze schrijver

herfst stilte vergankelijkheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 20