Met achteruitkijkspiegels

Niet louter in mijn hoofd
spelen herinneringen, buitelend,
verspringend, af en toe schakelend.
Mijn lichaam kent het doorleven in cellen
van ervaringen, een tot in mijn nerven
ondervinden van paletten vol emoties.

Mijn leven is geen gaan over paden of betreden
van gewoon plaveisel, evenmin van wegen waaraan
het aan onderhoud zichtbaar niet heeft ontbroken.
Terugblikken schept wat begaanbaar was, voorbij ziend
aan vertragingen, kleine hindernissen. Soms wachtte ik.

Voortgaan en laten passeren, met achteruitkijkspiegels
die ik zelf bedacht, vrezend kunstmatige intelligentie.
Bewegen vind ik essentie, voor iedereen. Geen stilstand
wil ik, wens ik niet om mij heen. Leven moet ontstenen zijn.

... Dit gedicht gaat over de dynamiek van herinneren. ...

beweeglijkheid veranderlijkheid terugzien

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1