voeg je netgedicht toe

Netgedichten over filosofie

netgedicht (nr. 3.203):

kostbaar

Alhoewel ten dode opgeschreven
klampen uitgebloeide rozen zich
aan de vale schutting vast.

Op deze doodlopende weg verjaagt
de gure onwetende wind rozenblad
en vage bloemige geuren.

Temidden van het verval
de onvermijdelijke loop van de tijd
die eenmalig bloeiende roos.

Haar eerste en enige hoogtij
in vluchtige vergankelijkheid
niet bedoeld om te blijven.

... Over eenmaligheid, vergankelijkheid. ...

Schrijver: J.Bakx, 28 oktober 2026


Geplaatst in de categorie: filosofie

2.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 25

Er zijn 5 reacties op deze inzending:

KarelMaria, 3 weken geleden
Samen (Joseline, Peter en KarelMaria) onder bloemenbogen op een besneeuwde bank...
Dank voor jullie reacties, Joseline en Peter!
J.Bakx, 3 weken geleden
Zeker Peter! Hoe meer flora hoe meer vreugd. Dank voor je verrijking van de stille witte wintertuin.
Peter Toll, 3 weken geleden
Mag ik de winterjasmijn toevoegen in de stille witte tuin?

Vergankelijkheid, die leidt tot de schoonheid van dit gedicht.
J.Bakx, 3 weken geleden
Laat ons dan als het wintert samen met de sneeuwklokjes, kerstroos en winterheide, samen zijn in die stille witte tuin.
Zie je gedicht Zomerwind dd 24.07.2025.
Dank voor je reactie, KarelMaria.
KarelMaria, 3 weken geleden
*

laat ons dan nog
als het wintert
de uitgewaaide wilde zomerwind zijn
de scheefgewaaide bloemenbogen
de verwaaide wilde rozen
in onze stille witte wintertuin

*

reageer Geef je reactie op deze inzending: