kostbaar
Alhoewel ten dode opgeschreven
klampen uitgebloeide rozen zich
aan de vale schutting vast.
Op deze doodlopende weg verjaagt
de gure onwetende wind rozenblad
en vage bloemige geuren.
Temidden van het verval
de onvermijdelijke loop van de tijd
die eenmalig bloeiende roos.
Haar eerste en enige hoogtij
in vluchtige vergankelijkheid
niet bedoeld om te blijven.
... Over eenmaligheid, vergankelijkheid. ...
Schrijver: J.Bakx, 28 oktober 2026Geplaatst in de categorie: filosofie

Er zijn 5 reacties op deze inzending:
Dank voor jullie reacties, Joseline en Peter!
Vergankelijkheid, die leidt tot de schoonheid van dit gedicht.
Zie je gedicht Zomerwind dd 24.07.2025.
Dank voor je reactie, KarelMaria.
laat ons dan nog
als het wintert
de uitgewaaide wilde zomerwind zijn
de scheefgewaaide bloemenbogen
de verwaaide wilde rozen
in onze stille witte wintertuin
*