voeg je netgedicht toe

Netgedichten over filosofie

netgedicht (nr. 3.202):

Dit dus

Dus dit is onze planeet waar we
goden uit bergen en wolken verjagen.
roepen we nog iemand aan?

Aarde van het immer wieder vergeten
het baren van leven tussen ruïnes
van drie keer drie is negen

Deze wereld is het toneel waar we
verstrooid kijken naar het breken van ijs
schoonheid laten verstoffen

Heelal van schaarse warmte en menselijk tekort
harde leegte bevroren tranen en altijd weer
het aanhoudende vermogen tot overleven

Schrijver: J.Bakx, 24 oktober 2026


Geplaatst in de categorie: filosofie

2.9 met 12 stemmen aantal keer bekeken 7

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

J.Bakx, 4 weken geleden
Zo voelt het vaak wel en zo is het ook vaak wel. De menselijke soort heeft eveneens een zelfreinigend geheugen. Hoop geeft ons toch weer steeds opnieuw de kracht om door te gaan voor zolang het duren kan. Dank voor je reactie R.E.N.S..
R.E.N.S., 4 weken geleden
..tegen de klippen op

reageer Geef je reactie op deze inzending: