kristallen klaagmuur

niet vandaag begroet ik mij
in de oase waar de nacht
de dag begroet, schuil me
in het zand en vergeef me

nog eenmaal, ik beloof dat
de stronken die me struikelen
worden geruimd, mijn adem zo
zacht als de flanken van een merrie

slechts aan mij wordt toebedeeld

dat mijn kinderlijk geklaag wordt
gesmoord in het nat van het laken
dat het licht uit blijft en het open raam
het duister mag blijven binnenhalen

lief, ik weet dat mijn woorden
slechts herhaalde zinnen zijn, doch
ze zijn wel de fundamenten
van mijn kristallen klaagmuur

ach voor mij is de wereld is een
theater waarin zelfs sokken recht
hebben op een applaus

Schrijver: elze, 3 november 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

trauma

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3