Een reis die niemand kiest

Je koffer staat niet bij de deur.
Er is geen kaart, geen tijd van gaan.
Alleen het licht valt door de ramen
en raakt je bleke handen aan.

We praten over kleine dingen:
de regen, iemand die nog belt.
Ik luister langer dan ik vroeger deed
wanneer je iets van toen vertelt.

Ik wil je vragen niet te gaan,
maar zie hoe moe je bent vandaag.
Ik schuif mijn stoel wat dichterbij
en stel je toch die andere vraag:

Of je wat water wilt, of rust,
of ik de gordijnen sluiten zal.
Je schudt je hoofd en zoekt mijn hand.
Ik blijf. Dat is voorlopig al.

Dit is een reis die niemand kiest.
Er is geen weg waarop ik mee kan.
Ik kan alleen hier naast je zitten,
zo dicht als ik nog komen kan.

Soms denk ik dat je iets wilt zeggen.
Ik buig voorover - naar je toe.
Je opent even nog je ogen.
Een antwoord hoeft niet meer.

En als je adem niet terugkomt,
blijf ik toch zitten waar ik zat.
Mijn hand ligt om de jouwe heen.
Ik weet niet of ik iets verwacht.

‘ s Morgens in de keuken
pak ik twee kopjes uit de kast.
Zo heb ik het al die jaren
nog voor jij wakker was, gedaan.

Ik laat ze even naast elkaar staan.
Het water ruist. De dag begint.
Er valt wat zonlicht op de tafel,
precies daar waar jij altijd zit.

... Een reis die niemand kiest

Soms is ‘afscheid’ een hand die je vasthoudt, een stoel die je dichterbij schuift. En later: twee kopjes op het aanrecht, omdat je handen nog niet weten wat je bent verloren.

‘Een reis die niemand kiest’ - een mijmering over sterven, nabij blijven en de lege plek in een gewone ochtend. ...

Zie ook: https://brondeherinnering.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
7 november 2026

infodoodkorte.nl

Biografie van deze schrijver

afscheid rouw liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4