voeg je netgedicht toe

Netgedichten over filosofie

netgedicht (nr. 3.209):

Momijigari

Herfstregen valt zacht
de bladeren kleuren rood
voor ze zijn vergaan


Tussen de stammen
die hun vertrouwde loof stuk voor
stuk loslaten, opent het bos een stilte waarin
mijn adem de koelte hervindt en ik niets hoef vast te houden.

Het zonlicht vervaagt
behoedzaam tussen goudbruine
bladeren die hun glans niet willen bewaren, alsof
de middag mij uitnodigt te verstillen in een rust die niets vraagt.

De geur van vochtige
aarde stijgt op uit donker bladerdek
dat zich langzaam overgeeft aan de grond, terwijl
een roodborst zich zacht voegt in wat verdwijnt en blijft ademen.

Zo wordt Momijigari geen
afscheid, maar een manier van aanwezig
zijn waarin het bos mij niets belooft, slechts herinnert
aan de schoonheid van wat voorbijgaat en zich telkens opnieuw ontvouwt.

... Geïnspireerd op deze video: catherineboone.blogspot.com/2026/11/momijigari.html ...


Zie ook: https://catherineboone.blogspot.com

Schrijver: CB, 11 november 2026






Geplaatst in de categorie: filosofie

4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 20

Er is 1 reactie op deze inzending:

Peter Toll, een week geleden
De verstilde schoonheid in de video is werkelijk prachtig!

Dank je wel, Catherine.

reageer Geef je reactie op deze inzending: