Vuurtoren

Rots in de branding
een vlam snijdt door de zeemist
de golven zwijgen


De avond valt langzaam over de grijze kust,
waar golven ritmisch breken op de harde stenen.
Boven de donkere horizon verrijst de slanke toren,
als een trouwe wachter die nooit gaat slapen.

Zijn heldere straal snijdt krachtig door de mist,
een warm baken voor de eenzame schepen op zee.
Het draaiende licht kust de rimpels van het water
en brengt troost in de diepe, onpeilbare nacht.

De wind fluistert oude verhalen in het rond,
van verre reizen en veilige thuiskomsten.
In de schaduw van dit monument van hoop
vindt de rusteloze geest een veilige haven.

Als de vroege ochtend de duisternis verdrijft,
dooft de lamp heel zachtjes haar gouden gloed.
Maar de herinnering aan de gidsende straal
blijft als een warme gloed achter in het hart.

Biografie van deze schrijver

lichtbaken vuurtoren zee

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 4