voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.889):

geen wieken te bekennen

“Och Alazôn,
jij probeert weer tevergeefs
tussen de vergane narcissen
hangend aan de waterkant
een vaste plek te vinden

zo ook jij wat opvangen kan
uit die poel van verderf;

mijn ijverige pogingen
in die dichtslibbende vijver
tot het droogleggen
van heldere emoties
vervormen in
gespiegelde stormen

vergezocht door
krakende, oude bomen
afgebroken vertakkingen

bladerloos en grauw – doch
geen wieken te bekennen
zweer ik je”

“De heggen en hagen
beste Eirôn,
die voorheen nog
de gronden verdeelden
begrenzen nu
de horizonten van allen;

de lucht,
ooit wijds en blauw
vernauwt steeds sneller
het denken tot de eigen
uiterste waarden
die naar binnen gekeerd
vollopen met bagger”

Zij krimpt ineen.

Schrijver: Laurent de Buisson, 18 november 2026






Geplaatst in de categorie: jaargetijden

Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: