Platanen
Zoveel groot blad
van platanen voor mijn deur
Het kraakt en het krakt
En plakt aan mijn zolen
hoewel ik ze veeg aan de mat
‘k Moet dan weer zuigen
Rug buigen
terwijl ik in een bui
gewoon lui
hangen wil in een stoel
de boel laten de boel
Maar natuurlijk mijn proper gevoel
laat dat niet toe, hoewel moe
door dat gedoe
En zo vroeg wordt ‘t al donker
waardoor je slecht ziet
Is het ‘r wel nou, is het ‘r niet?
Platanen, wij onder je bomen
aan tafels, delen ons eten,
ons weten, onze wanen in de zomer.
Nu als het wintert
zoals wij,
zijn we lomer en slomer
Helaas
Geplaatst in de categorie: emoties

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!