Ick ende de Kraeye
De kraeye, mijne kraeye, buyght haer hooft,
zij verblijft immer op haeren ysren pilaer,
in den hof, die tot mijne bescheidenheyt behoort,
ende ick gadeslae haer terwijl ick woorden soecke of droome.
Doch welcke deught schuylt in dese geberde?
Misschien verbeelt zij den mensch,
die vaert over woelige baren;
eenvoudigh kan ick dat verklaren.
Doorgaens staet zij met haer lichte gewichte
in een voederback, nu vervult met water,
uyt den hemel, soo men segghen soude.
Want zij werd geboren uyt den stoffe der conste,
ende drijft nu lijdelijck voort, wachtende op later.
Het mach oock een geberde van overgave zijn,
hunkerende nae de sonne oft warme locht,
alhoewel zij gewis bestemd is voor morgen ende overmorgen.
Ghelijck een ieghelijck is oock zij
onderhavigh aen menighe aerdsche zucht.
... juliaanse taal ...
Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 20 november 2026Geplaatst in de categorie: algemeen

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!