start rijmen vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Categorieën:

actualiteit (2075)
adel (46)
afscheid (1491)
algemeen (1894)
bedankt (116)
biologie (53)
dieren (573)
discriminatie (95)
drank (200)
economie (67)
eenzaamheid (1334)
emoties (4196)
erotiek (596)
ex-liefde (539)
familie (245)
feest (175)
film (62)
filosofie (1925)
fotografie (105)
geboorte (173)
geld (57)
geweld (194)
haiku (2396)
heelal (223)
hobby (65)
humor (1132)
huwelijk (208)
idool (84)
individu (1015)
internet (75)
jaargetijden (1269)
kerstmis (382)
kinderen (679)
koningshuis (55)
kunst (506)
landschap (377)
lichaam (299)
liefde (7896)
lightverse (871)
limerick (313)
literatuur (726)
maatschappij (700)
mannen (124)
media (18)
milieu (128)
misdaad (117)
moederdag (44)
moraal (390)
muziek (452)
mystiek (476)
natuur (2477)
ollekebolleke (69)
oorlog (551)
ouders (292)
overig (1147)
overlijden (1037)
partner (183)
pesten (56)
planten (85)
politiek (279)
psychologie (2499)
rampen (126)
reizen (473)
religie (1073)
schilderkunst (218)
school (98)
sinterklaas (88)
sms (16)
snelsonnet (563)
songtekst (52)
spijt (145)
sport (273)
sterkte (77)
taal (702)
tijd (1217)
toneel (67)
vaderdag (19)
vakantie (222)
valentijn (82)
verdriet (997)
verhuizen (44)
verjaardag (162)
verkeer (85)
voedsel (122)
vriendschap (429)
vrijheid (716)
vrouwen (339)
welzijn (352)
wereld (433)
werk (137)
wetenschap (122)
woede (176)
woonoord (273)
ziekte (604)

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 714):

Breda

Het Venijn

De Andrieskruisen wapperen in karmijn over de stad
de oude haven huilt, rilt nog van haar verloren water
een waterpoort toont geschiedenis, bewaart voor later
haar kloeke mannen, als vent uit Breda, dan had je wat

stad van koepel en kerk, huis van geel en zwart
de Heren van Breda huizen nog altijd in hun burcht
van geadeld bloed, de rechte rug verhaalt verwurgt
de waardigheid, toen men nog om Gods genade bad

Brabants parel ontkwam niet aan toorn en afzijn
kende droeve dalen en weet wat de eeuwen geeft
die krachten zijn gebundeld in de stad van serafijn

Breda verspeelde haar water, maar haar land dat leeft
de tand des tijds verloor maar bewaarde het venijn
en toont het in haar glorie, nu de stad karakter heeft.

Schrijver: Mathieu Bosch, 28-09-2002

infoatarttekst.nl


Geplaatst in de categorie: woonoord

Deze inzending is 778 keer bekeken

3/5 sterren met 9 stemmen.



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)