Janneke

zelfs toen ik al afscheid had genomen
haar as had verstrooid over de
beelden van na het leven
zag ik haar lach verschijnen
in het dragen van de wind

iets vluchtigs lag in haar nalatenschap
nog te dromen in het gewaad
dat met oranje was toegedekt, haar
kleine knuistjes die sterk ineen
geknepen waren spreiden het wit

van het heengaan over de bloesemblaadjes
die in kleur sterk afstaken tegen de
nog open prilheid van haar geest
met wie ik drie dagen en nachten
samen haar reis had geboekt

uit het Tibetaanse dodenboek

zelfs in deze stilte droeg ik zacht
met sluipende lippen een mantra
op, die ik zo dikwijls met haar had
gepreveld “ Ra Ma Da Sa Sa Say So - Hung “

er lag op deze toonladder niets
van een tegenstrijdigheid, alles
was eender in de ruimte waar ze
het pad vond dat haar bestaan
verrijkte met een reis door weer
een nieuw gekozen leven

en misschien is missen soms ook
gewoon liefde die nergens
meer naartoe kan — behalve naar woorden

Schrijver: elze, 23 september 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

vriendschap

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 14