Je foetert in stilte op hen die lijken te creëren op commando op hen die sonnetten schrijven als ging het vanzelf zo diep van binnen weet je beter gedichten gelijken gedrochten als je niet eerst met woorden hebt gevochten.…

Podium voor de wereld Voor het podium stond de mensheid Ze waren er allemaal Ze wisten dat het grote donker hen morgen zou opslokken Zomaar Zonder reden Met net zo weinig reden als de mensheid ooit was geboren De violist begon te spelen Alsof zijn leven ervan afhing Ook al was dat niet zo De blauwe aarde verdween snel en volledig…

Mocht jij je ongelukkig uitdrukken het is je al vergeven jij bent een oude toon je hebt het al die tijd geheim gehouden maar jij ruikt de herfst in Amsterdam als een muzikale bondgenoot een woordenzwerver op het taaleiland voltooid in eigen zinnen jij wilt geen geheimen meer verbergen voor de herfst in Amsterdam want het is…

je hebt geleerd vooruit te denken achterwaarts heeft weinig zin doch je toekomst wordt reeds korter dus gis je je de hemel in. je schrikt als je bedenkt wat je er zal tegen komen: zwarte baarden, witte rokken, dus weer Mekka, en weer Rome. je wilt leut in je verdere doodzijn trijn met wijn of jan met bier al naar geaardheid in het hiernumaals…

zigzag opent de dag al doormidden gebroken voor het besef van nieuw sleept zich nog voort naar een zielloos einde als troosteloos mislukt rest de schrale troost dat er vooralsnog een volgende zal zijn…

Het verkeer stokte hortend en stotend wrong het zich dwars door het dorp in de oktoberzon blokletterde een spandoek rood op wit aan de voeten van een levensgrote Christus aan zijn kruis tegen de kerkmuur aan laat je borsten onderzoeken ik was onthutst de kerk vernieuwd een monument beschermd de Christus verkleurd geel-wit verweerd…

Wanneer in mijn dorp vroeger de kerkklokken luidden was dat of voor de doden of voor de bruiden tegenwoordig hullen zij zich in stilzwijgen men rust liever uit dan zo'n tijding te krijgen.…

Het water stroomt... Sneller, harder! De rivieren worden wijder. Dus bouwen wij dijken In de watervolle wijken. Het bescherming tegen water Kan niet wachten tot wat later. Jaren lang wij zijn in strijd Tegen het water alle tijd. Daar zijn wij goed in, allerbest; Dat zit al binnen onze geest. Wij zijn niet moe, wij blijven staan, Wij zullen…

Handen had hij soms tekort maar vijf vingers aan een hand waren hem genoeg…

Ik pluk de dag, bij morgenstond, maar heb geen vaas, waar ie in past ik pluk de dag, snij het randje schuin, zet hem in de vensterbank zodat de dag, die ik plukte, genieten kan van de dag die ik plukte!…

Ergens waar het lot zweeft tussen geluk en noodlot stort het toeval neer blijft soms langer hangen in de atmosfeer van ongeluk De regendruppels glinsteren in hun weerkaatsing van de zon van de maan en elk beetje licht Dat een kleine regendruppel de wolken kan manipuleren zon en maan beïnvloeden klinkt schier onmogelijk Wel kan zij…

Ik stop mijn lach in een doos mijn tranen zijn voor de rivier mijn woede behoeft geen thuis wat ik meeneem op mijn reis zijn wat losse zinnen dan kan ik wellicht aan mijn boek beginnen ook pak ik de cognac neem een slok en in mijn hoofd wordt het lichter eerst dan voel ik mij de echte dichter.…

Blijkbaar ben je wakkerder dan ik zei ik ze lachte luid eet je ook een kiwi vroeg ze zo word je niet rap oud De cd-speler viel stil stof op de plaat riep ik Andsnes speelde Haydn Leif had ook wel eens pech…

Goedemorgen wereld, hoe is het nou met jou Met mij gaat het uitzonderlijk met mij, en met mijn vrouw Appeltaart, appeltaart appeltaart met rozijnen appeltaart, appeltaart appeltaart met kaneel Jouw morgenstond, compleet met goud, jouw geuren en jouw kleuren, lopen me nu alreeds als water in de mond Appeltaart, appeltaart…

Het stipje aan de horizon wordt steeds groter naarmate je er langer naar kijkt.…

Vanmorgen wekte mij een merel die zong zo schuldeloos zijn zorgeloze lied, waardoor ik dacht aan vroege kinderjaren toen ik geen antwoorden maar zoveel meer te vragen had. Ach, was ik maar een merel, ik zou de wereld onschuld kwinkeleren.…

Om hoe mijn vader me leerde fietsen op die zwarte tweedehands, voor twaalf gulden vijftig gekocht van Flip, verderop in de straat Om hoe mijn vader me leerde de wormen op het haakje te doen en me zei niet te praten bij het vissen met de dobber Om hoe mijn broer me leerde mijn handen met zand te wassen om zo de palingen die we vingen…

Niet alleen schoon maar lekker happig om in te bijten het steeltje rotsvast er nog in een krokant ding…

Het trekt mijn aandacht, laat me liggen in de put dobberen in het vieze water De wonderlijke wereld schopt me in mijn slaap De allesoverstreffende hartenklap hakt mijn leven in stukken alsof het niets is Handen willen me grijpen maar ik ben liever alleen De wonderlijke wereld houdt van mij om mee te spelen…

vannacht gedroomd dat ik kon vliegen ik overwon de zwaartekracht en liet mezelf een stukje wiegen en voor ik 't wist had ik de macht vannacht gedroomd dat ik kon zweven als een engel op een wolk maar wel zó dat ik nog leefde hoog boven het gewone volk maar al dat zweven en het vliegen was in de morgen weer vervlogen heel even heb ik overwogen…