jouw armen zijn als takken van bomen die ongemerkt tot mij komen eerst zullen ze mij met fluwelen bladeren liefelijk strelen om mij dan als takken met dorens harteloos te kelen…

september, er is kou en vocht met zorg de draden uitgezocht ik weef ze tot een stevig web waarin ik je gevangen zet geen nood, de kou zal jou niet deren geen reden om het hoofd te keren ik knoop en vlecht en span het touw in kleurig jacquard rondom jou vermeng wat haren en wat zweet met stukjes weefsel van mijn kleed ik zorg…

de zee ruimt m'n gedachtes op, maakt er sop, schuim van. ik blijf verbaasd achter op 't strand in een boot vol kogel- gaten, zeewier op de randen. laat ik deze droom verlaten, denk ik. Maar dat is niet ge- noeg. Eerst nog even naar de kroeg. In m'n slaap kan alles. ik sla acht bier achterover en ga dan zó over de kop! 'k ben een kerel…

en over dat boek dat nooit geschreven werd omdat ik steeds hetzelfde schrijven zou over jou hoe lief je wel was en hoe teder over hoe het niet kon tussen ons hoe jij met je hoofd in een andere wolk zat dan ik hoe we uit elkaar woeien hoe we elkaar weer ontmoetten soms en dan weer even schoon weer speelden…

Aan dit gedicht werkte ik een jaar. Eindelijk nu is het klaar.…

in alle woorden schuchter geschikt zal hij je vinden dagen verglijden onmiskenbaar het hart is te week van maand tot jaar herken dit gevoel vergeet niet te bezinnen weet daarbij ook dat je zal terugkeren nooit onbewust wellicht in een ander gedicht…

Bikkelhard zou je zeggen maar toch kijk eens aan appelsienengroot een tere plak een ader zul je zeggen ach ja…

als de mens zo open zou zijn als de blote hemel zouden wij als sterren stralen…

maak tijd voor tederheid koester het vluchtige moment bewaar het in dromen van goud en aquamarijn soms straalt het uit je ogen schuchter en kwetsbaar gebaar de blik van de ruige beer naar haar spelend jong het is de graal van onze tijd dat stukje uit de hemel vlug geplukt weggerukt de zachte zoektocht naar geluk…

zie hoe de paardenmolen vol joelende kinderen mij passeert die aan de zijkant wacht en kijkt zal zo het leven zijn na de dood ik aan de kant en alles draait voort…

behang groot, ik zing een versje tot een doodskophoofd. maar t helpt niet ik wil leven en niet slapen. Dood. Een lampje aan.-…

icke bluuie effe op, gelieck oewe sieje, as die skemering faelt dun daeg is dan bestreeje ende draoge miene swaore haande meeje naor die fraogende naegt moei van slegts eene etmaol geleeje ut flacke ontwaockt as allengs ut ligt sich ieler verspriede telle skraope sich sulcks bie elckaore, leefe betaest ut geniete urstes…

Ik zag een zwarte koets opstijgen naar de hemel twee paarden ervoor en jij zat in die koets al kon ik dat niet zien. als je droomt doorzie je alles. Echt magisch! -…

de loep vergroot naast het beeld m'n oog ook.…

aan het strand laat je een traan heel bewogen met het zand in je ogen…

ik wil niks meer opkroppen alleen nog maar godverdomme schreeuwen. In 't riool, want ik ben beschaafd. (iemand legde er z'n oor aan te luister, en hoorde mij, gelukkig kon ik nog net op tijd doorspoelen). ging toen weer naar bed en lag er met verzet, had nare dromen (dat moest er van komen). De volgende dag was ik een wrak en liep…

er kruipt iets over de vloer meneer wat is dat nu telkens weer blijft het even staan draait zich om en kijkt mij aan er wacht iets in de tuin meneer hetzelfde ding schuin onder de conifeer met rode ogen en gemene mond een hangende buik en tong op de grond er zit iets in mijn stoel meneer met mijn sloffen aan schommelt het heen en weer…

glimp van een droom vlaag van verleden zweem van weemoed vleug vol verlangen de geur van weleer probeer de beelden vast te houden maar de seconden razen voorbij de uren draaien hun snelle rondes het verleden vervliegt sneller dan je dromen kunt…

mijn deur is rood aan de binnenkant en zwart aan de buitenkant, het lijkt verdacht veel op de werkelijkheid.…

ik loop en wandel over de brug onder mij is niks dan duize- ligheid.…