Netgedichten over individu

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.601):

uitlaten

de straat of beter gezegd deze laan
is leeg, hol en zonder echo
zeker er is gras en gruis en grijs
dat laatste slaat op mij, denk ik spontaan

de lengte van mijn haar is aangepast
aan een burgerlijke keurigheid
de rest is omhuld met stof
uit de loop van de kring, al om te vinden
immers de liefde is voor mij afgelast,
ben niet meer te binden, ben dof gelijk een slof

mijn vriend aan de andere kan van de lijn
ruikt aan iedere struik, dat zal fijn zijn
zie het ook zijn lotgenoten doen
ik probeer het wel eens bij die hoge bomen
die staan langs de door mij begane route,
raak ze enkel aan, ik geef van ouds,
hout geen zoen

daar komt zij weer, die van goede morgen,
goede middag en goede avond en wat ooit meer komt
uit beleefdheden met de opvoeding meegekregen
nee, het is niet mijn smaak
en houd mijn verlangen verborgen;
de oude dag vraagt om andere slijtende wegen