mijn metgezellen

ze zijn de voetstukken die mijn
bestaan een schaduw geven, een
schaar om het ellenlange lint
van een gevlochten leven
door te halen, mijn zoom
draadloos te hechten
aan het stof waartoe
ik eens zal wederkeren

ze wisten van mijn weten, mijn
niet - aflatende vorm die zelfs
in Handelingen staat geschreven
werden één met hen toen
hun natte neuzen mijn wang
zalfden met troost en zelfs
een iets van een
ingekaderd erbarmen

zo leeft mijn lijf aan al mijn leden
en grijnst de ziel wanneer beelden
zich verlenen aan de smet
waarop het verleden nu
de ingezetene is van de
garenbox die mijn
toekomst met scherpe
steken deed voorspellen

het “ vroeger “ heeft de steken gezet
maar bezit het garen niet meer

Schrijver: elze, 13 september 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

jeugd trauma

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 30