Het nulpunt

De brute overmacht breekt elk verstand,
de illusie van controle lost nu op.
Als droog, onvruchtbaar zand glijdt uit de hand
het trotse bouwwerk van de mensentop.

Geen zacht bedrog herstelt de broze schijn,
de vrome maskers vallen van het gelaat.
Er is geen lichte moed, geen troost voor pijn,
wanneer het hart zijn eigen grens verlaat.

Ik kijk slechts toe, eenzelvig en ontdaan,
verstrikt in dit onmetelijk spektakel.
Het lijden heeft de rede stil verslagen,
machteloos stuit de wil op elk obstakel.

En vreemd genoeg daalt er een stilte neer;
de bittere en eenzame strijd is om.
Niets te verklaren, te herstellen meer,
het nulpunt maakt de zware zielen stom.

Geen schild beschermt het weigerend gemoed,
het kille hoofd heeft capitulatie aanvaard.
Ik zie hoe traag het donker-kerend tij,
de laatste resten van het ik ontbloot.

psyche menselijkheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 2 stemmen 59