Brakke grond
Geen ontkomen is er aan,
de groene amsterdammer trilt
en beukt nog na op brakke grond
Ik laat de bundel waaien, lichtend
in het late luchtdichte ijle
zuchten boven atmosferisch
hoge amazonebomen
niets gaat vanzelf de gaarde in voorbij de aangebrande zomer, vergeet de chocoladekrans.
niemand hoeft van mij te weten
als het niet voor bomen was
dat ik in 't naken van de schemer
een indiaanse waanzin dans
Inzender: MdL, 19 september 2026
Geplaatst in de categorie: individu
brakke grond 2.3 met 7 stemmen 
58
58
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
die chocoladekrans vergeten
of als Van Xanten
eten of opgevreten worden
door de voorgelegde verlangens
die van de bodem
tot de hemel voeren
edoch
ik mis toch
een beetje de kers
op deze taart
voor die puur gevulde chocolade
smelt ik boven het indianenwoud
niets kan mij nu nog weerhouden
hap naar omgekeerde gasbellen, zuchtend
luisterend naar een prangende serenade
van kikkergebrul en een onverholen escapade
met zomerkoude en winterhitte…
de fantasiaspiegel van een oeverloze maskerade
Die bonbone eet ik smakelijk, edoch onverhit
als er maar een kers in zit...