Omwentelen
toen de bomen zacht bewogen
groeide een bloesemend verlangen
in de broze vleugellamme uren
van zijn gekooide leven
in onzichtbare verborgenheid
zou hij op een winterse dag nooit
de sneeuw horen kraken de tinten
van de dageraad niet gadeslaan
hij zou wie hij was nooit kunnen tonen
toen de bomen zacht bewogen
brak hij door de tralies van de kooi
schudde zijn benarde vogelveren af
toen zijn ware gedaante het luchtruim vond
vloog hij weerloos wijs
ontsloten en vrij
zijn toekomende tijd tegemoet
Geplaatst in de categorie: individu
vrijheid losmaken 3.6 met 8 stemmen 
166
166
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
*
ontkooid
de wildeman
door jou
mijn schone
met een slagje om de oren
al getemd
met een lachje van jouw ogen
al weerloos uitgeteld
zullen wij dan
ik de wildeman
jij de schone
opnieuw
op ijle hoogten
ademen in gedeelde lucht
zullen wij
opnieuw
ons laaiend hooglied zingen
*