Netgedichten over individu

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.510):

Priorin

als men zich benoemd voelt tot priorin
is het tegelijkertijd delen
van zachte woorden soms een brug te ver.

deze blijven opgesloten in een gesloten gouden ring.
deze dient als pantser tegen de boze wereld
immers ik ben gods eigen ster;
het moet wel naar mijn zin

ik, ja ik vraag voor mijzelf enkel liefde met
ontvangende oren
die weet hebben van intieme wederkerigheid

ik zet mij neer op een bankje
en trek aan mijn dikke bruine Cubaan
die mijne herte verblijdt
,
op het kerkhof hoor ik een zacht gekreun
het zijn mijn lotgenoten die zuchten
ik blaas de rook over hen heen
want ben met hun begaan

er vliegt een duif over mijn hoofd.
hij laat niet na mijn grijze haren te kleuren

ik sta op en hoor in de verte
het lied van honger en dorst.

gelukkig dat ik dat
nog steeds mag heure