Netgedichten over individu

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.529):

schrijverslast

Met de wind
in de rug van ons allen,
maar ijzig in zijn gezicht,
kijken wij in zijn kop
waar het nog harder waait.

Andersom
laat hij de stad achter zich;
op weg,
waar hij ooit Achterberg las,
eenzaamheid diepte bracht
in zijn glazen,
waar Marsman hem liet kijken,
naar de slapende vrouw,
de overtocht.

Sombergroot en grauw
waagt hij nu de bascule
van Ter Balkt;
zijn leven heeft macht
aan de sorteermachine gegeven.

Terwijl hij gewoon met sterrenlicht
voor haar in de nacht
wilde schrijven dat hij van haar houdt.